Określenie położenia w przestrzeni

Każde dziecko znajduje się stale w sytuacjach, w których określa wzajemne położenie różnych przedmiotów; odpowiedź na pytanie: ,,gdzie jest dany przedmiot” wymaga podania zależności jego położe­nia od położenia innych przedmiotów. Odpowiadając na takie pytanie dziecko używa takich określeń, jak: blisko, daleko, przed, za, na lewo, na prawo, w środku, wewnątrz, na zewnątrz, na brzegu, przy, na, po itp. — większość dzieci w wieku 6 lat terminów tych używa prawidłowo. Aby doskonalić umiejętności dzieci w posługiwaniu się takimi określeniami, nie musimy organizować specjalnych zajęć, lecz jedynie zwracać uwagę dzieci na pewne zależności. Sytuacje, w których dziecko ma do czynienia z wyżej wymienionymi określeniami, są rzeczą zupeł­nie codzienną i nie wymagającą dodatkowych aranżacji. Dla ilustracji podamy kilka przykładów: Rozmowa z dziećmi na temat wyglądu sali ,,W sali stoją stoliki. Przy każdym stoliku są krzesełka. Na ścianach wiszą obrazki. Obok pianina jest regał z zabawkami, a na prawo od regału — szafka na książki itd.” Słowne sformułowania odpowiedzi na pytania w rodzaju: ,,Gdzie wisi obrazek? (lampa, wieszak itp.)” „Gdzie stoi wazon?” „Kto stoi obok ciebie?” (przed tobą, za tobą). „Gdzie położyłeś pudełko z klockami?” Przy okazji zwiedzania budynku przedszkola, szkoły czy innego pomieszczenia dzieci mogą zwrócić uwagę na proste zależności położenia jak: że parter jest niżej niż piętro (piętro wyżej niż parter), że sala przedszkolna jest bliżej kuchni niż pokój dyrektorki, że drzwi są po prawej stronie (lewej) korytarza lub na wprost klatki schodowej,że pewne przedmioty są wewnątrz, a inne — na zewnątrz bu­dynku itp. Na dziedzińcu przedszkola lub boisku dzieci zwrócone twarzą w tym samym kierunku mogą określać, co znajduje się przed nimi (na wprost), za nimi, na prawo, na lewo itp. Baczną uwagę należy zwrócić na względność niektórych określeń wzajemnego położenia przedmiotów — dotyczy to przede wszystkich takich terminów jak: na prawo i na lewo, a również przed i za. Dla czło­wieka (lub lalki czy misia) zwyczajowo — punktem odniesienia jest twarz — dlatego prawa i lewa ręka, prawa i lewa noga itp. są zdefi­niowane jednoznacznie. Natomiast przy określaniu wzajemnego po­łożenia przedmiotów, z których żaden nie ma wyróżnionej strony, określenie na prawo lub na lewo zależy od usytuowania patrzącego. Zagadnienia te, niełatwe dla dzieci, wymagają specjalnych ćwiczeń, np.: Zmieniamy ustawienie grupy dzieci twarzą w odwrotnym niż dotychczas kierunku i oto okazuje się, że Jaś stoi teraz na lewo od Marysi i na prawo od Zbyszka. Po przejściu grupy dzieci w inne miejsce okazuje się, że samo­chód, który stał na prawo od drzewa, będzie teraz stał od tego drzewa na lewo. Kasia ma bransoletkę na prawej ręce — niezależnie od tego, czy stanie do grupy dzieci twarzą, czy plecami. Sprawdzamy również tę „stałość określenia” w stosunku do wybranych zabawek pytając np.: w której ręce lalka „trzyma” koszyczek? którą nogę miś „podniósł” do góry itp.

Both comments and pings are currently closed.
This theme is sponsored by