Zaburzenia rozwoju fizycznego

Zacznijmy nasze rozważanie od możliwie treściwej odpowiedzi na pytanie, jakie czynniki składają się na ocenę dziecka dobrze rozwi­niętego fizycznie? Otóż dziecko takie charakteryzuje się: n— prawidłowym rozwojem somatycznym, — sprawnym działaniem analizatorów wzroku i słuchu i narządów mowy — oraz ogólnym, dobrym stanem zdrowia. Zadaniem placówek wychowania przedszkolnego w zakresie wy­chowania zdrowotnego jest zarówno działalność profilaktyczna, jak i korektywna: rozpoznawanie i w miarę możności niwelowanie zabu­rzeń. Poziom rozwoju fizycznego 6-latka jest efektem zmian zachodzą­cych w jego ustroju od chwili poczęcia. Im młodszy organizm, tym większe ponosi szkody wskutek choroby, zatrucia, urazu fizycznego czy psychicznego. Zdrowie rodziców i genotyp mają duży wpływ na przebieg rozwoju dziecka i jego efekty. Zaburzenia rozwoju somatycznego występują najczęściej u dzieci urodzonych w wyniku nieprawidłowej ciąży (od 8 do 16 tygodnia życia płodowego formuje się struktura i funkcja układu nerwowego) oraz u tych, które we wczesnym dzieciństwie przebyły zapalenie móz­gu, opon mózgowych, choroby zakaźne o ciężkim przebiegu, urazy, zatrucia i schorzenia związane ze złą przemianą materii. Przy czym należy zaznaczyć, że wraz z postępem medycyny, pozwalającej na utrzymanie przy życiu noworodków z nieprawidłowej ciąży i porodu, jak i na ratunek w przypadku ciężkich zachorowań — liczba dzieci niepełnosprawnych fizycznie (zarówno w Polsce, jak i na całym świe­cie) znacznie wzrasta. Jeżeli jeszcze z niepełną sprawnością fizyczną, zaburzeniami układu nerwowego czy innych narządów zaistnieją nieodpowiednie warunki socjalno-bytowe, brak odpowiedniego oddziaływania wychowawczego i właściwej atmosfery rodzinnej — sytuacja rozwojowa staje się szcze­gólnie niekorzystna. Pocieszająca jest natomiast znaczna zdolność układu nerwowego do wyrównywania z biegiem czasu zaistniałych ubytków czy niedo­borów. Fakt ten pozwala na dobre rokowanie i zachęca do systema­tycznie i cierpliwie prowadzonej pracy korektywnej. W pracy z 6-latkami działalność ta może być realizowana w formie zabiegów indy­widualnych lub w grupach wyrównawczych (np. w przypadku dzieci zahamowanych, o obniżonej aktywności) czy zespołach korektyw­nych (np. dla dzieci z wadami postawy) oraz na drodze intensyfikacji leczenia dziecka (zgodnie z zaleceniami lekarza).

Both comments and pings are currently closed.
This theme is sponsored by