Wdrażanie dzieci do przestrzegania zasad bezpieczeństwa

Ruch drogowy. Mimo że dziecku w wieku przedszkolnym nie wolno samemu, bez opieki starszych chodzić po drogach publicznych, każdy 6-latek po­winien wiedzieć, że: Nieprawidłowe przechodzenie przez jezdnię grozi wypadkiem. W wypadkach zginęło wiele dzieci i wiele zostało rannych. Bezpiecz­nego zachowania na ulicy należy się nauczyć. Znaki drogowe i światła pomagają uniknąć wypadku. Przez jezdnię wolno przechodzić w miejscach oznaczonych bia­łymi pasami, przy palącym się zielonym świetle. Przed wejściem na jezdnię trzeba zatrzymać się na brzegu chodnika, spojrzeć w lewo, w prawo, znów w lewo i ruszać energicznym krokiem, jeśli jezdnia jest wolna. Czerwone światło to sygnał, że nie wolno przechodzić. Światło pomarańczowe oznacza, że należy przygotować się do przekroczenia jezdni lub że trzeba ją szybko opuścić. Pulsujące światło z lewej lub prawej strony pojazdu oznacza zamiar skrętu. Skrzyżowanie należy obejść przekraczając ulicę prostopadle do ich długiej osi. Przechodzenie skrzyżowania po przekątnej jest niedo­puszczalne nawet wtedy, gdy nie ma na nim pojazdów. Idąc do przed­szkola, szkoły czy wracając do domu należy wybierać drogę naj­krótszą i najbardziej bezpieczną. Poza terenem zabudowanym (jeśli nie ma chodnika) chodzimy lewą stroną jezdni, aby widzieć pojazdy nadjeżdżające z przeciwka. Strój dziecka idącego poboczem drogi lub szosy powinien być jas­krawy, dostrzegalny z daleka. Dziecko ubrane w kurtkę z paskiem odblaskowym jest widoczne nawet o zmierzchu i w czasie złej pogody. Znaczek odblaskowy należy nosić na ubraniu z przodu po prawej stronie. Dziecko, które chce zatrzymać samochód uniesioną ręką nie po­winno wychodzić na jezdnię, aby nie zakłócać ruchu drogowego. Do tramwaju, autobusu i pociągu wolno wsiadać wtedy, kiedy pojazd zatrzyma się na przystanku. Przebywanie w pobliżu otwartych drzwi grozi wypadnięciem z pojazdu. Aby uniknąć wypadku nie należy bawić się na jezdni, ani wybie­gać na nią. Tory tramwajowe i kolejowe nie są miejscem zabawy. Przez tory przechodzimy tylko w miejscach do tego przeznaczonych, po uprzednim upewnieniu się, czy nic po nich nie jedzie. Niebezpieczeństwa związane ze zbiornikami wody. Dzieciom wolno kąpać się tylko w miejscach strzeżonych, spe­cjalnie do tego celu wyznaczonych — zawsze tylko pod opieką do­rosłych. Ślizgać się — należy tylko na lodowiskach. Wypadki zatonięć wywołanych lekkomyślnością i brawurą opisy­wane są w prasie (latem i zimą). Jezdnia nie jest miejscem do jazdy na łyżwach, przy czym szcze­gólnie niebezpieczne jest czepianie się przejeżdżających pojazdów. Nie należy zbierać nieznanych grzybów i owoców. Niektóre grzyby i owoce są trujące. Zjedzenie ich powoduje ciężką chorobę, a nawet śmierć. Nie należy dotykać, zrywać i brać do ust surowych grzybów i nieznanych owoców. Szczególnie niebezpieczne są: wilcza jagoda, bieluń, szalej. Zwierzęta mogą być niebezpieczne. Nie należy dotykać, głaskać, brać na ręce ani tym bardziej drażnić czy zaczepiać żadnych spotkanych zwierząt (koty, psy, wiewiórki, lisy, sarny, borsuki). Zwierzęta żyjące na swobodzie przeważnie same uciekają przed człowiekiem. Zwierzę, które pozwala zbliżyć się do siebie, może być chore na wściekliznę. Wścieklizna jest bardzo ciężką chorobą. Poślinienie, zadrapanie lub ukąszenie człowieka przez chore zwierzę — to drogi przenoszenia się wścieklizny. Przepisy dotyczące poruszania się na terenie przedszkola czy szkoły. Nieuważne bieganie po sali, schodach czy korytarzu może do­prowadzić do wypadku. Zarówno w budynku jak i na terenie boiska czy ogrodu należy poruszać się bez potrącania innych. Przedmioty codziennego użytku w ręku dziecka. Przedmioty ostre, rozbite, uszkodzone mogą spowodować skale­czenie. Należy obchodzić się z nimi bardzo ostrożnie, usunąć lub naprawić, aby nie zagrażało zdrowiu. O uszkodzonej zabawce czy sprzę­cie trzeba niezwłocznie powiedzieć nauczycielce. Ogień parzy — ogień niszczy. Zaprószony ogień może stać się powodem groźnych pożarów. Szczególnie często przyczyną takich wypadków jest niewłaściwe obchodzenie się z zapałkami. Dlatego też wszelkie zabawy, zarówno z zapałkami, jak i z pudełkami po zapałkach są niedozwolone. Nie należy również zachęcać dzieci do przynoszenia zapałek do placówek przedszkolnych w formie materiału do majsterkowania, liczmanów itp. Przed pożarami broni nas straż pożarna. Dzieci sześcioletnie też mogą pomagać strażakom, same zachowując ostrożność, pilnując młodszych — a nieraz nawet wykrywając i przeciwdziałając źródłom pożaru. Uwaga — prąd. Prąd elektryczny może zranić lub zabić — przed zbliżaniem się i dotykaniem przewodów przestrzegają nas znaki ostrzegawcze. Gniazdka źle umocowane w ścianie należy natychmiast naprawić, gdyż grożą porażeniem, podobnie jak przetarte sznury, np. od żelazka itp. Również sprawnie działające urządzenia elektryczne mogą stać się przyczyną wypadków — jeżeli nie są właściwie wykorzystywane przez użytkownika. Dlatego też dzieci sześcioletnie mogą je obsługi­wać wyłącznie po otrzymaniu pozwolenia i w obecności dorosłych. W placówkach wychowania przedszkolnego obowiązuje kategory­czny zakaz korzystania z zabawek czy innych urządzeń przeznaczo­nych dla dzieci zasilanych z sieci. W lokalach przeznaczonych dla sześciolatków gniazdka powinny być umieszczone na wysokości nieosiągalnej dla ręki dziecka. Leki i środki chemiczne przyczyną wypadków. Dzieci mogą zażywać tylko te leki, które podadzą im dorośli. Lekarstwami nie należy się bawić. Środki chemiczne służące do dezynfekcji, czy do uprawy i ochrony roślin, niewłaściwie użyte i przechowywane są niebezpieczne dla zdrowia i życia. Opakowania po lekach, kosmetykach i środkach chemicznych by­wają równie niebezpieczne, jak ich zawartość. Należy je niszczyć w spo­sób podany w załączonych instrukcjach. Uwagi metodyczne. Omawiając z dziećmi zasady bezpieczeństwa i apelując do ich rozsądku — nie trzeba jednak stwarzać atmosfery paniki, aby nie poczuły się bardziej zagrożone niż są w rzeczywistości. Napięcie spowodowane takim nastawieniem lękowym sprzyja nieprawidłowym reakcjom w obliczu niebezpiecznych sytuacji — którą jest przecież w pewnym sensie każde przejście przez jezdnię. Zawsze szczególnie mocno należy podkreślać od strony pozytywnej, jakie postępowanie chroni nas od ewentualności wypadku. Wykorzystując w działalności wychowawczej przykład wypadku, który zdarzył się w danym środowisku — nie należy otaczać go aurą niezdrowej sensacji, aby wbrew intencjom nauczyciela — nie wywołać U przedszkolnych wychowanków zazdrości czy nawet podziwu dla poszkodowanego. Przy prowadzeniu zajęć, których celem jest przyswajenie dzieciom określonych przepisów konieczne jest odwołanie się do pokazu, któ­remu towarzyszy informacja słowna. Biorąc pod uwagę rozproszoną uwagę dziecka w wieku przedszkolnym, należy przewidzieć możliwość wielokrotnego powtarzania i sprawdzania np. znajomości znaków drogowych. Konkurs dotyczący znajomości przepisów ruchu drogo­wego lub praktycznej umiejętności ich przestrzegania w różnych sy­tuacjach, przeprowadzony z udziałem funkcjonariuszy milicji obywa­telskiej — pobudzi zainteresowanie dzieci — dzięki czemu nauka prze­biegnie sprawniej i skutecznej. Realizując zadania wychowania zdrowotnego starajmy się, aby prowadzone zajęcia miały możliwie wszechstronny charakter po­znawczy i wychowawczy trafiający do zainteresowań i emocji dziecka. Na przykład organizując wycieczkę do lasu — możemy zapropono­wać dzieciom wzięcie udziału w grzybobraniu, wyraźnie zaznaczając (z zastosowaniem pokazu) jakie grzyby będziemy zbierać. Pokazując gatunki trujące dla człowieka, równocześnie podkreślamy, że są one przydatne dla leśnych zwierząt, które się nimi żywią i leczą. Omawia­my potrzebę ochrony wszystkich gatunków roślin jako elementów naturalnego środowiska. Razem z 6-latkami przeżywamy radość związaną z przebywaniem w lesie — głęboko wdychamy leśne zdrowe powietrze. Wiadomości zdobyte w czasie wycieczki utrwalimy po powrocie z pomocą flanelogramów lub tablic ilustrujących grzyby jadalne i trujące. Dzieci mogą namalować, wyciąć lub ulepić prace związane ze zdobytymi doświadczeniami i przeżyciami. W niektórych środowiskach wiejskich trzeba również podkreś­lić w rozmowach^z dziećmi na temat zabaw, czy wycieczek do lasu, na łąki czy nieużytki — surowy zakaz zbliżania się, a tym bardziej zabawy znalezionymi niewypałami, owymi okrutnymi reliktami wojny, która przecież wciąż jeszcze daje o sobie znać. Metodą zabezpieczenia dzieci przed wypadkami związanymi z przedmiotami codziennego użytku jest stopniowe wdrażanie do właściwego, bezpiecznego ich wykorzystania. W związku z wzrostem samodzielności sześciolatka — sama metoda „usuwania” z pola dziec­ka tak zwanych „niebezpiecznych przedmiotów” nie jest już wystar­czająca. I tak np. w trakcie realizacji przedszkolnego wychowania technicznego dajemy — po odpowiednim wprowadzeniu — takie „ostre narzędzia” jak nożyczki, młotek, łopata, grabie itp. oraz taki materiał, jak druty i patyki, z równoczesnym systematycznym prze­strzeganiem właściwych form ich wykorzystania. Pokaz. Ćwiczenie umiejętności oraz kontrola wyników i poprawa błędów to nierozłączne elementy wychowania. Są jednak takie treści, przy których z konieczności odwołamy się do pomocy ilustracji czy opowiadania, książki czy przezroczy. Przy ich zastosowaniu możemy uświadomić dzieciom — zobrazować na przy­kład, jakie zniszczenia powoduje pożar. Na klatce przezrocza widzimy dziewczynkę siedząca na progu domu i bawiąca się zapałkami. Przed­szkolni widzowie z pewnością potrafiliby jej wytłumaczyć, aby na­tychmiast przerwała tę zabawę, ale jej świadkiem jest tylko nierozumny kot. Wybucha pożar, a grozę zniszczenia uświadamiają kontrastowe ilustracje tych samych fragmentów wiejskiego gospodarstwa przed i po pożarze. Jak wykazuje doświadczenie beztroska zabawa w naśladowanie pracy strażaków, szeroko spopularyzowana w placówkach wychowa­nia przedszkolnego, nie wydaje się wystarczająca. Omawiając z dziećmi zadania straży pożarnej, możemy również za­chęcić 6-latków do czynnej z nimi współpracy przy wykrywaniu źró­deł ognia. Oto kilka kolejnych pytań, które możemy postawić dzieciom w celti wspólnego poszukiwania właściwych rozwiązań, znalezienia właściwych form postępowania: Na drodze leży niedopałek papierosa rzucony przez oddala­jącego się przechodnia? (jakie mogą być skutki takiego postępowania, co trzeba zrobić?). Na stole stoi włączone żelazko, mama wychodzi z synkiem do przedszkola? Z popielnika wiejskiej kuchni wypadł na podłogę rozżarzony węgielek? Naturalnie podane wyżej przykłady różnych form zajęć związa­nych z wdrażaniem dzieci do przestrzegania zasad bezpieczeństwa nie wyczerpują zagadnienia. Ich dobór zależny będzie przede wszy­stkim od potrzeb danego środowiska lokalnego, od warunków codzien­nego dnia naszych wychowanków, od sytuacji w domu rodzinnym, w drodze do ogniska czy przedszkola i w czasie przebywania w przed­szkolnej grupie.

Both comments and pings are currently closed.
This theme is sponsored by