Wady wzroku, słuchu, wymowy

Wady wzroku. Naturalna nadwzroczność, charakterystyczna dla dziecka w wieku przedszkolnym, ustępuje wraz z wydłużaniem się gałki ocznej. Sześcio­latek może wykazywać więc jeszcze niepełną ostrość wzroku. Dziecko nie zgłasza trudności w odczytywaniu znaków czy rozpoznawaniu kształtów, ale jego oczy męczą się łatwo, co powoduje niechęć do zajęć angażujących wzrok. Nadwzroczności towarzyszyć może nawracające zapalenie spojówek, które utrudnia pracę w szkole i może stać się podłożem tików. Ważne jest więc, aby już w okresie przedszkolnym rozpoznać wadę wzroku i zastosować korekcję za pomocą szkieł. Zez powstaje u dzieci z wadą wzroku w 2—3 roku życia, tj. wów­czas, gdy dziecko zaczyna obserwować dokładnie drobne przedmioty i przybliżać je do oczu. Zezowanie może ujawnić się także w wieku przedszkolnym i bywa zauważone wcześniej przez nauczycielkę niż przez rodziców. Każde zezujące dziecko powinno być leczone przez okulistę od najmłodszego wieku. Nie leczone stanie się dzieckiem jednoocznym wskutek wyłą­czenia pracy oka zezującego. To zaś prowadzi do zaburzenia widzenia przestrzennego. Czynnikiem usposabiającym do powstawania zeza, obok wady wzroku, bywa niekiedy zły stan ogólny dziecka, choroba gorączkowa lub szok. Zezy stwierdza się częściej u dzieci nadpobud­liwych i lękliwych. Wady słuchu.Słuch dziecka w wieku przedszkolnym jest w pełni wykształcony. Podejrzenie osłabienia słuchu powstaje wówczas, gdy dziecko nie słyszy dźwięku lub nie reaguje na polecenia. Obserwacje pod kątem osłabienia słuchu należy prowadzić w różnych sytuacjach i powtarzać, gdyż dzieci globalnie opóźnione w rozwoju, nadpobudliwe lub zaha­mowane mogą stwarzać wrażenie niedosłyszących. Także przy bada­niu dziecka testem słownym w gabinecie lekarskim często spotyka się wyniki wątpliwe, szczególnie u dzieci nieśmiałych lub o rozproszonej uwadze. W zbiorowości dzieci przedszkolnych wiele jest przypadków nie­znacznego osłabienia słuchu o charakterze przejściowym powstałego w efekcie infekcji dróg oddechowych lub chorób zakaźnych. Dzieci te nigdy nie chorowały na uszy, otoczenie ich i one same nie zdają sobie sprawy z zaistniałej wady. Niewielkie ubytki słuchu nasilają się okresowo, mogą także ulec trwałemu pogłębieniu. Wady słuchu zubożają zakres kontaktów dziecka ze środowiskiem, przez co utrudniają jego rozwój umysłowy i społeczny, opóźniają wzbogacenie się słownika, powodują powstawanie wad wymowy, zmuszają do nadmiernej koncentracji uwagi i stałego czuwania, by usłyszeć polecenia. Zaburzenia słuchu częściej występują u chłopców niż u dziewczynek. Cięższe przypadki głuchoty spotykamy w zwiększo­nej liczbie w środowisku wiejskim. Wady wymowy.20% prawidłowo rozwiniętych 6- i 7-latków wykazuje wady wy­mowy. Jeżeli nieprawidłowa artykulacja dotyczy głosek najtrudniej­szych (ż, sz, cz, dż, r), można ją traktować jako nieukończony proces rozwoju mowy i oczekiwać dobrych efektów ćwiczeń logopedycznych w ciągu kilku miesięcy. Jeżeli natomiast stwierdzimy u 6-latka zabu­rzoną wymowę głosek, których reprodukcja już od 3 roku życia po­winna przebiegać prawidłowo (p, k, g, w, f, n, i, ż, ś, c, ń), podejrze­wamy wadę słuchu lub deformację narządów mowy. Wady wymowy powstają na tle zaburzeń emocjonalnych lub są wynikiem uszkodzenia układu nerwowego, narządów słuchu i mowy w okresie płodowym, okołoporodowym lub wczesnym dzieciństwie. Rozwój mowy opóźnia się wskutek ograniczenia kontaktów dziecka z dorosłymi i rówieśnikami oraz w wyniku błędów wychowawczych. Jąkanie jest zjawiskiem naturalnym w 4 — 5 roku życia, kiedy nad­miar spostrzeżeń i chęć przekazania ich otoczeniu jest większa niż zasób słownictwa i sprawności aparatu mowy. Powinno ono jednak ustąpić po kilku miesiącach. Nawrót jąkania w nowej, wymagającej napięcia sytuacji, jaką jest pobyt w oddziale lub w ognisku przedszkolnym, wy­maga leczenia w poradni logopedycznej. Wada ta ma bowiem skłonność do utrwalania się i pogłębiania w dwóch okresach pobytu dziecka w szkole: w trakcie włączania się w życie szkoły lub w okresie pokwitania. Zaburzenia mowy występują u większości dzieci opóźnionych w rozwoju umysłowym. Często współistnieją z wadami słuchu, zgryzu i chorobami dróg oddechowych. Mają ujemny wpływ na rozwój psy­chiki i osobowości dziecka. Wadom tym towarzyszy poczucie odmien­ności, obniżenie pozycji w środowisku, a przez to opóźnienie rozwoju motorycznego, samodzielności, myślenia. Zaburzenia mowy deformują wypowiedzi słowne i utrudniają nabywanie umiejętności czytania i pi­sania.

Both comments and pings are currently closed.
This theme is sponsored by