Opóźnienia rozwoju somatycznego

Najczęstszymi rodzajami opóźnień obserwowanych u 6-latków jest prosty niedobór wysokości i harmonijne opóźnienie biologiczne. Pośród badanych 6-latków, objętych wcześniejszymi zapisami do szkoły, wyróżniamy dzieci górujące wzrostem i cięższe od rówieśni­ków. Drugą, zbliżoną liczebnie grupę stanowią dzieci z niedoborem wysokości i ciężaru ciała. Dzieci duże i ciężkie bywają ponad wiek rozwinięte także w innych dziedzinach, często jednak ich poziom dojrzałości intelektualnej i społeczno-emocjonalnej zgodny jest z kalendarzem, nie zaś z wyglądem. Niesłuszne jest więc stawianie tym dzieciom zadań dydaktycznych przeznaczonych dla starszych roczników. Podobnie niesłuszne jest jednolite traktowanie wszystkich dzieci — niskich i drobnych jako wymagających „szczególnej opieki” w formie osłaniania i wyręczania. Grupa „mikrusów” nie jest jednorodna. U niektórych niskorosłość jest cechą rodzinną, nie związaną z opóź­nieniem w rozwoju. Dzieci te wykazują zgodną z wiekiem kalendarzo­wym dojrzałość układu nerwowego i innych narządów wewnętrznych, kośćca i mięśni dłoni. Są w pełni sprawne ruchowo i nie wymagają szczególnego traktowania. Przeciwnie, powinny czuć się równorzęd­nymi partnerami swych rówieśników w czasie zajęć i zabawy. Część natomiast „mikrusów” wykazuje nie tylko deficyt wzrostu, lecz także opóźnienie w zakresie innych mierników rozwoju somatycznego. Mó­wimy wówczas o harmonijnym opóźnieniu w rozwoju somatycznym. Wyraża się ono niskim wzrostem i ciężarem ciała, opóźnieniem w wyrzynaniu się zębów i mineralizacji kośćca, zwolnionym dojrzewa­niem układu nerwowego i mięśniowego. Zjawisko to dotyczy częściej chłopców niż dziewczynek. Oznacza, że dziecko takie jest 6-latkiem jedynie według wieku metrykalnego. Jego wzrastanie i dojrzewanie przebiegało wolniej niż u rówieśników i w szóstym roku życia osiągnęło poziom zaledwie pięcio, cztero- lub nawet trzylatka. Jedną z metod określenia stopnia opóźnienia rozwoju fizycznego dziecka jest zba­danie jego wieku kostnego. Wiek kostny dziecka ocenia się porównując jego rentgenogram (np. nadgarstka) ze zdjęciami standardowymi zamieszczonymi w specjalnym atlasie. Jeżeli stopień opóźnienia biologicznego dziecka wynosi dwa i więcej lat, należałoby odroczyć mu obowiązek szkolny poddając go inten­sywnemu leczeniu i wyrównywaniu opóźnień. Często bowiem zdarza się, że na opóźnienie biologiczne nakłada się nieukończony proces lateralizacji, obniżona funkcja analizatorów czy niska dojrzałość emo­cjonalna i społeczna. Wielu uczniów kończących szkołę podstawową z rocznym lub wieloletnim opóźnieniem to dzieci, które już w okresie przedszkolnym wykazywały opóźnienie biologiczne i nie wyrównały go w latach szkolnych. O odroczeniu obowiązku szkolnego decyduje poradnia wychowawczo-zawodowa w ramach przyjętego systemu orzecznictwa. Roz­poznanie inicjujące tę decyzję stawia lekarz. Postępowanie wycho­wawcze z dzieckiem opóźnionym wymaga szczególnie bliskiej współ­pracy rodziców i nauczyciela, psychologa i lekarza.

Both comments and pings are currently closed.
This theme is sponsored by