Metoda ćwiczeń utrwalających

Trzecim rodzajem metody czynnej są ćwiczenia utrwalające, które stanowią uzupełnienie samodzielnych doświadczeń dzieci i wykony­wanych przez nie zadań. Ich podstawową rolą jest usprawnienie tych umiejętności, gruntowanie tych wiadomości, które wcześniej zostały przyswojone samodzielnie przez własne doświadczenie lub za pośrednictwem wykonywanych zadań. Najbardziej wartościowe są te ćwi­czenia, które dzieci podejmują spontanicznie, z własnej woli i potrzeby zabawowego „trenowania”. Bywa tak często w odniesieniu do szeregu sprawności ruchowych poznawanych podczas zorganizowanych zajęć. 6-latki, u których coraz wyraźniej daje się zaobserwować tendencje do rywalizacji, często spontanicznie w czasie dowolnych zabaw podejmu­ją ćwiczenia doprowadzające do udoskonalenia niektórych sprawno­ści (np. skakanie przez skakankę, rzucanie woreczkami do celu, ko­ordynacja ruchów w czasie ćwiczeń równoważnych itp.). Nauczyciel rozumiejący wagę ćwiczeń utrwala pozytywną moty­wację dzieci w kierunku samorzutnego utrwalania czynności wcześ­niej poznanych i doświadczonych, które powinny stać się sprawno­ściami lub nawykami. Można w tym celu działać zachętą i własnym zainteresowaniem dla usprawniania danej czynności, propozycją konkursu, wskazywaniem przykładów osiągania wysokiego stopnia wykonania dzięki systematycznym ćwiczeniom i treningowi (np. znani sportowcy) itp. Nauczyciel stosuje również metodę ćwiczeń w zajęciach, grach i zabawach specjalnie temu celowi poświęconych, operując możliwie różnorodnymi formami — wariantami, aby były atrakcyjne i wszech­stronne. Jest on wówczas zarówno inspiratorem, jak i organizatorem ćwiczeń utrwalających. Mogą one mieć formę gier, np. zespołowe za­bawy ćwiczące spostrzegawczość ruchową, szybką orientację i zręcz­ność ruchów (król-Lul, zbijany, kometka, serso, przechodzenie przez wąską kładkę na strumieniu, w chowanego, różne rodzaje berka i wiele innych). Ćwiczenie mieć może również charakter intelektualny pole­gający na samodzielnym wydzieleniu podzbiorów w zbiorze według już wcześniej poznanej zasady układania historyjek obrazkowych, układania kompozycji z mozaiki lub elementów przybijanki na temat słownie określony przez nauczycielkę. Zasada, która przyświeca ćwiczeniu, to możliwie częsta zmiana form i sytuacji treningu, którego główny cel pozostaje ten sam. Kiedy zależy nam np. na usprawnieniu dzieci w dziedzinie anali­zy i syntezy kształtów, udostępniamy im możliwie bogaty zestaw kom­pletów do układania i konstruowania. Rodzaj materiału, którym dzieci operują, stwarza wielostronne możliwości konstruowania całości z części. Nauczycielka wykłada więc na stoliki mozaikę, figury wycięte z kartonu, przybijankę, kolorowe kuleczki (układane na dziurkowanej płytce), plastykowe budownictwo i składankę ażurową, klocki do lo­gicznego myślenia itp. Wybór techniki układania i konstruowania może należeć do dzieci, można jednak również przydzielić im określony materiał (płaski lub przestrzenny) i polecić wykonanie związanego z nim zadania. Ćwiczenia mają wiele zastosowań w przyswajaniu prawidłowości wymowy, w utrwalaniu umiejętności ogólnoruchowych i wyrabianiu sprawności manualnych w wykonywaniu czynności samoobsługowych, ale również w usprawnianiu funkcji: w tempie i dokładności spostrze­gania, w różnicowaniu kształtów, wielkości, barw, w umiejętności wnioskowania na podstawie przyczyn i skutków, wypowiadaniu myśli itp.

Both comments and pings are currently closed.
This theme is sponsored by