Lokal i jego wyposażenie

Praca wychowawczo-dydaktyczna z grupą dzieci wymaga odpo­wiednio urządzonej i wyposażonej sali zajęć, szatni i umywalni. Wszędzie tam, gdzie tylko jest to możliwe, oddział przedszkolny po­winien dysponować specjalnie do tego celu przeznaczonym pomie­szczeniem. Tylko w wyjątkowo trudnych sytuacjach lokal może być użytkowany zamiennie z uczniami klasy pierwszej. Dokonując wyboru sali zlokalizowanej na terenie szkoły staramy się, aby była ona możliwie oddalona od klas przeznaczonych dla dzieci starszych. Z doświadczeń wynika, że słuszne jest, jeśli klasa 6-latków znajduje się w końcowej części szkolnego korytarza. Można wówczas odgrodzić jego część i przeznaczyć na szatnię, a nawet jako miejsce zabaw czy ćwiczeń ruchowych. W pobliżu sali konieczne są urządze­nia sanitarne użytkowane bądź wyłącznie przez dzieci z oddziału przedszkolnego, bądź też łącznie z klasami niższymi. Praca wychowawcza z 6-latkami obejmuje, między innymi, wdra­żanie do samoobsługi. Konieczne jest więc wydzielenie odpowiedniego miejsca na szatnię i takie jej urządzenie, by dzieci mogły samodzielnie ubierać się i rozbierać. Pamiętać bowiem musimy, że znaczną część czasu, jaką dziecko przebywa w klasie przedszkolnej, musi ono spędzać na powietrzu. Szatnia jest więc użytkowana znacznie częściej, niż ma to miejsce w pracy z dziećmi starszymi.Sala zajęć. Urządzenie sali zajęć związane jest ściśle z funkcją, jaką ma ona pełnić. Jest więc to miejsce zajęć, zabaw, spożywania posiłków, a nie­kiedy służy też do poobiedniego wypoczynku. Sala powinna być, o ile tylko możliwe, oświetlona dwustronnie. Ułatwia to rozstawianie stolików, kącików zabawek itp. Jeśli okna znajdują się po jednej stronie, wówczas staramy się, aby stoliki stały w pobliżu okien, aby dzieci zajmowały przy nich miejsca jak najlepiej oświetlone. Salę zajęć powinniśmy wyposażyć w podstawowe meble i sprzęt oraz racjonalnie je rozstawić. Jak już powiedzieliśmy, stoliki powinny stać w miejscach dobrze oświetlonych, możliwie daleko od pieców czy kaloryferów. Należy je tak rozstawić, aby dzieci z łatwością mogły przy nich zajmować miejsca. Najwygodniejsze dla dzieci 6-letnich są stoliki dwuosobowe, można je bowiem wykorzystywać w zależności od potrzeb. Dzieci mogą przy nich pracować po dwoje, a przy odpowiednim ich zesta­wieniu po czworo, sześcioro, a nawet całą gromadką. Lekkie dwuo­sobowe stoliki dyżurni z łatwością odstawią pod ścianę, uzyskując tym samym miejsce do ćwiczeń ruchowych i różnorodnych zabaw. Poza wyposażeniem w stoliki i krzesełka (dostosowane do wzro­stu dzieci), które służą do zajęć czy posiłków, musimy zapewnić wa­runki do organizowania różnorodnej działalności dzieci, mającej wpływ na rozwój ich własnej aktywności. Konieczne jest więc umieszczenie na ścianach tablic do rysowania i tablic flanelowych. Zapewni to moż­liwość samodzielnego rysowania, podejmowania prób odtwarzania różnorodnych kształtów lub też układania na tablicach flanelowych różnych elementów (przeznaczonych do tego rodzaju tablic), klasy­fikowania ich, opowiadania o nich itp. Wszelkie gry dydaktyczne, używane codziennie przez dzieci, ułożymy na specjalnym regale czy półce umieszczonej tak, by dzieci z łatwością po nie sięgały. Kącik zabaw, np. kącik budownictwa, kącik lalki czy pojazdów staramy się organizować w miejscach zacisznych; najlepiej w pobliżu ścian. Zyskamy w ten sposób więcej miejsca do zabaw. Ich właściwe rozmieszczenie w sali zapewni nam ład i porządek, zapobiegnie gro­madzeniu się dzieci w jednej części sali, a tym samym wpłynie ko­rzystnie na organizowanie ewentualnych nieporozumień i konfliktów. Obok kącików zabaw organizujemy szereg innych, które zachęcą dzieci do działania, wyzwolą ich aktywność własną, rozwiną zainte­resowania. Będzie to np. „kącik przyrody”, który służyć może gro­madzeniu ciekawych okazów przyrodniczych, prowadzeniu okreso­wych hodowli, zbieraniu obserwacji i doświadczeń czy „kącik majster­kowania” wyposażony w odpowiedni zestaw narzędzi oraz „skrzynkę skarbów”, w której dzieci gromadzą szpulki, pudełka, deseczki, dru­ciki, kable, klocki, kawałki folii itp., aby z nich wykonać mebelki dla lalek, prymitywne samoloty, samochody, wyposażenie sklepu itp. W „kąciku książki” dzieci będą mogły oglądać ilustracje, opowia­dać ich treść, a nawet podejmować próby samodzielnego czytania czy odnajdywania znanych wyrazów. W „kąciku plastycznym” znajdzie swoje stałe miejsce papier do rysowania, kredki, plastelina, kolorowy karton, klej itp., z których to materiałów i przyborów dzieci będą mogły korzystać samorzutnie w ciągu całego przedszkolnego dnia. Wszystkie kąciki można urządzać w bardzo prosty sposób. Na przykład kącik książki (jeśli nie posiadamy odpowiedniego regału przewidzianego dla przedszkoli) może stanowić półka lub szafka, w której ułożymy wszystkie zebrane książki dziecięce, bieżące czaso­pisma, a także różnorodne albumy. Obok szafki czy regału możemy ustawić stolik, który będzie służył do oglądania książek, a niekiedy do wyłożenia w formie wystawki specjalnie wybranych pozycji, ilus­tracji czy czasopism. ,,Kącik majsterkowania” może stanowić skrzynka z narzędziami, i gruba drewniana deska, która ułożona na stoliku będzie go chroniła przed zniszczeniem. „Kącik przyrody” możemy urządzić na stoliku w pobliżu okna, a jeśli warunki zupełnie na to nie pozwalają, możemy przeznaczyć na jego urządzenie część parapetu okiennego, oczywiście pod warunkiem, że pozostałe okna nie będą niczym zastawione i będziemy je mogli z łatwością otwierać. W kąciku tym możemy ustawić akwarium, do­niczkowe rośliny, które będą stanowiły estetyczny zielony kącik. Drew­niana lub ceramiczna skrzynka będzie zimą naszym ogródkiem z wy-sadkami cebuli czy pietruszki, aż wiosną zamieni się w hodowle kwia­tów. Proste urządzenie kącików, w szczególności kącików zabaw, ma tę zaletę, że w miarę potrzeby możemy je przenosić, likwidować lub rozszerzać. Jeśli np. odwiedziliśmy z dziećmi urząd pocztowy, wyko­naliśmy odpowiednią liczbę znaczków, kart, kopert itp., możemy urzą­dzić „kącik pocztowy”, który służyć będzie zabawie i utrwalaniu zdo­bytych wiadomości. Kiedy zainteresowanie to osłabnie, możemy z łat­wością „naszą pocztę” zmienić na sklep z pasmanterią, gdzie dzieci będą miały możliwość porównywania długości, odmierzania wstążek, gumek, tasiemek itp. Kiedy i to przestanie je interesować, możemy w kąciku zgromadzić nasze ulepianki i wyszywanki, wykonane przez dzieci wazoniki i serwetki, broszki, pierścionki, korale urządzając sklep z upominkami. Kącik książki, plastyczny, przyrodniczy i tzw. „kącik szkolny” będą raczej zajmowały stałe miejsce wśród wielu innych trwających tylko okresowo. „Kącik szkolny”, to miejsce, w którym gromadzić będziemy od­powiednie pomoce dydaktyczne, książki, obrazy, loteryjki, napisy, układanki, zachęcające dzieci do podejmowania prób czytania. W ką­ciku tym możemy zawiesić słomianą matę czy płótno, na którym eks­ponować będziemy obrazy, napisy aktualnie omawiane z dziećmi. Fragmenty innych ścian możemy przeznaczyć na organizowanie do­raźnych wystawek prac dzieci, które zawieszone na listwie, macie słomianej czy szarym płótnie będą stanowiły piękną dekorację sali. W wyposażeniu-sali poza meblami, zabawkami, kącikami zainte­resowań należy także przewidzieć miejsce na sprzęt i przybory gim­nastyczne, takie jak piłeczki, woreczki, szarfy, obręcze, krążki oraz na kostiumy gimnastyczne, które przechowywane powinny być w miejscach możliwie przewiewnych. O doborze sprzętu, przyborów do zajęć, pomocy dydaktycznych i zabawek decyduje przede wszyst­kim ich przydatność w realizacji zadań przewidzianych w programie. Dokonując wyboru potrzebnych nam przedmiotów kierujemy się przede wszystkim ich funkcjonalnością i solidnością wykonania. Dru­gim kryterium jest ich estetyka. Szatnia. Urządzenie szatni musi zapewnić dzieciom warunki do samodziel­nego ubierania się oraz utrzymywania wzorowego ładu i porządku. Wieszaki muszą więc być dostosowane do wzrostu dzieci. Jeśli brak jest odpowiedniego wyposażenia szatni w specjalne szafki ubraniowe, możemy umocować na ścianach listwy z wieszakami (zabezpieczone gałkami) na wysokości 100 — 110 cm i pod nimi ustawić ławeczki, które służyć będą do siadania przy zdejmowaniu i zakładaniu obuwia. Szatnia powinna być widna i przewiewna. Dopływ świeżego po­wietrza sprawia, że ubrania dzieci, szczególnie w dni słotne i śnieżne, wietrzą się i szybciej schną. Na wszystkich wieszakach i woreczkach na miękkie pantofle umieszczamy znaczki rozpoznawcze, aby od pierw­szych dni pobytu przyzwyczajać dzieci do odkładania swojej garderoby na wyznaczone miejsca. Stopniowo znaczki obrazkowe możemy zastąpić innymi, na których narysowane są figury geometryczne lub drukowanymi literami napisane imiona dzieci. Umywalnia.Kształtowanie nawyków higieniczno-kulturalnych to jedno z ele­mentarnych zadań placówki przedszkolnej. Przyzwyczajając dzieci do zachowania czystości osobistej, przestrzegania ładu i porządku rów­nocześnie uświadamiamy im, jaki związek zachodzi między zachowa­niem czystości a ich zdrowiem i dobrym samopoczuciem. Przy właś­ciwej organizacji pracy, odpowiednim urządzeniu i wyposażeniu po­mieszczeń sanitarnych nabywanie pożytecznych nawyków i ewentual­ne likwidowanie niepożądanych przyzwyczajeń przebiega sprawnie i szybko. Staramy się więc, by w umywalni znajdowały się indywidualne ręczniki umieszczone każdy pod odpowiednim znaczkiem, mydło, szczotka do poznokci oraz saszetki z grzebieniami. Jeśli nie mamy możliwości wydzielenia oddzielnej umywalni dla 6-latków, wówczas możemy zorganizować w sali tzw. kącik czystości. Dzieci wychodząc do wspólnej umywalni zabierają z sobą ręcznik i mydelniczkę, a po powrocie odkładają wszystko na swoje miejsca. Przy braku bieżącej wody należy zakupić w CEZAS tzw. umywalki przenośne, aby zapew­nić dzieciom umycie rąk pod strumieniem wody zgromadzonej w zbior­niku. W kąciku czystości możemy też umieścić dziecięce szczotki zmiotki i szufelki służące do porządkowania sali, słoiki z ligniną dla tych, którzy przypadkiem zapomnieli chusteczki do nosa, ściereczki do ścierania kurzu i wycierania stolików po zajęciach plastycznych czy posiłkach, słowem wszystko to, co pozwoli dzieciom na samodziel­ne utrzymanie higieny, ładu i porządku. Równie ważnym zagadnieniem jest sanitarno-higieniczny stan utrzymania ubikacji. Powinna ona być widna, ciepła, czysta i stale wietrzona. Jeśli brak jest odpowiednio niskich sedesów, możemy do­robić do nich odpowiednie stopnie ułatwiające dzieciom korzystanie z tego urządzenia.

Both comments and pings are currently closed.
This theme is sponsored by