Dziecko w wieku przedszkolnym

Dziecko w wieku przedszkolny, w więc w czasie, kiedy kończy już trzeci rok życia, jest dzieckiem działającym instynktownie, a dzięki temu niesamowicie otwartym na świat. Jest to czas, kiedy dziecko jest w stanie dzięki swojej niezwykłej umiejętności dostrzegania nowości w świecie cieszyć się każdym jego szczegółem. Warto w tym okresie szczególnie zadbać o dobre warunki rozwoju dziecka – dbać o jego kontakt z przyrodą, eksponować go na bodźce społeczne, pozwalać na swobodne eksplorowanie świata. Najgorszą rzeczą prawdopodobnie, jaką można zrobić w czasie, kiedy dziecko nieustraszenie dotyka wszystkie i wszędzie chce wejść oraz wszystkie spróbować jest zabranianie mu tego. Rodzic, który cieszy się, że jego brzdąc siedzi cicho i zachowuje się w sposób powszechnie określany jako grzeczny, to rodzic krzywdzący swoje dziecko, zaniedbujący jego rozwój – rodzic nieświadomy. Trudno jednak nie zrozumieć rodziców ws sytuacji, kiedy obawiają się o bezpieczeństwo dziecka: brzdąc działający instynktownie, spontanicznie, powodowany odruchami jest narażony na ryzyko wielu na przykład upadków, skaleczeń, niebezpieczny jest jego kontakt z wodą, prądem, ze zwierzętami niekiedy. Dlatego też należy zachować ostrożność, ale nie należy dziecka ograniczać. Jest to rozróżnienie, w którym granica jest płynna i wielką sztuką jest znalezienie granicy między tymi dwoma zachowaniami. Dziecko, praktycznie odkąd zaczyna umieć chodzić samodzielnie i odkąd z łatwością już utrzymuje swobodnie równowagę, nie jest jeszcze zdolne do podejmowania niektórych działań, niektóre też są dla niego niebezpieczne, jednak nie zdaje sobie sprawy ze swoich ograniczeń – jest to jeden z najpiękniejszych okresów w życiu, kiedy nie wiemy, że czego śnie możemy zrobić. Dziecko w tym wieku myśli,że może wszystko, co przepełnia je radością i dzięki temu może swobodnie się rozwijać. Dziecko od skończenia trzeciego roku życia aż do czasu pójścia do szkoły powinno nauczyć się radzić ze swoim i emocjami, rozpoznawać je, a także powinno nauczyć się funkcjonować w pełni autonomicznie od rodziców, oczywiście w granicach wyznaczanych przez wiek malucha. Dziecko musi nauczyć się kontrolować swoje działania oraz naucz się działać i myśleć oddzielnie od rodziców, jednak bez odcinania się od rodziców emocjonalnie ani kulturowo. Aby usamodzielnić się od rodziców, potrzebne są dziecku pewne określone umiejętności, wiedzy oraz postaw, które są wcześniej zaakceptowane przez rodziców. Ową wiedzę mogą przekazać dziecku w wieku trzech, czterech czy pięciu lat rodzice oraz dziadkowie i inne osoby w otoczenia dzieci, które są im szczególnie bliskie. Dlatego też tak bardzo ważne jest czytanie dziecku w wieku przedszkolnym, obcowanie z nim, przekazywanie mu wiedzy o świecie, na przykład podczas spacerów. Tylko dziecko wyposażone w takie zasoby będzie zdolne do utrzymywania niezależności, a co za tym idzie, zdolne do dalszego aktywnego poznawania świata poza domem rodzinnym, w szkole i na podwórku, a także do skutecznego działania w społeczeństwie. Nie ma niczego lepszego, co możemy dać dziecku na życie w tym wieku. Dzięki takiemu aktywnemu wychowywaniu dziecka przez rodziców, dziecko będzie miało podstawy do tworzenia zrębów osobowości i charakteru na całe życie. W tym właśnie wieku – między trzecim a szóstym rokiem życia, dziecko tworzy podstawy własnych zainteresowań i pasji, które będą najprawdopodobniej ciągnęły się za nim przez całe życie, dlatego jest to tak ważny okres dla rodziców. Po pójściu do szkoły, zainteresowania dziecka będą dalej aktywnie się kształtowały, ale niestety wpływ domu rodzinnego nie będzie już tak wielki jak w okresie, kiedy dziecko może chodzić do przedszkola. W okresie szkolnym zainteresowania nauczycielki, która prowadzi młodsze klasy, od jej charakteru, temperamentu oraz tego, jak odnosi się ona do dzieci i jak je traktuje, będzie zależało to, w którą stronę pójdą zainteresowania dziecka. Dziecko w wieku przedszkolnym jednak musi, równocześnie ze zwiększaniem swojego dystansu wobec rodziców, nauczyć się też zdolność gotowości do reagowania na polecenia rodziców. Dziecko dobrze wychowywane to takie, które słucha rodziców, ale które nie słucha ich na zasadzie strachu przed nimi, wyrobionego przez ich groźby i kary, zwłaszcza fizyczne. Ponadto, dziecko musi też zwiększać ciągle w wieku przedszkolnym stopniowo, w miarę wzrastania, gotowość do zabawy z innymi dziećmi, do współpracy z nimi, do komunikowania efektywnie swoich potrzeb i uwzględniania zdania innych osób. Innym kierunkiem rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym, o czym powinni wiedzieć wszyscy rodzice, jest znalezienie się w poszczególnych rolach społecznych – chodzi nie tylko o role syna, czy córki, ale także o utożsamienie się z rolą płciową. Najbardziej krytyczny pod tym względem jest czwarty rok życia, zwłaszcza dla chłopców, dla których kontakt z ojcem w tym okresie jest niezastąpiony. Poza tym, w zależności od środowiska, w którym wychowuje się dziecko, musi ono tez nauczyć się funkcjonować w takich rolach, jak siostra, czy brat, a także w końcu ucznia, co stanowiłoby o gotowości dziecka do pójścia do szkoły pod koniec okresu przedszkolnego. Sprawne wywiązanie się z tego zadania rozwojowego w okresie przedszkolnym to podstawa sukcesu w życiu społecznym w dorosłości. Jest to podstawa sukcesu w wielu dziedzinach życia. Aby jednak dziecku udało się przejść z powodzeniem okres dzieciństwa, rodzice muszą być świadomi zagrożeń oraz szans w rozwoju, jakie pojawiają się wraz z dojrzewaniem dziecka. Kiedy tylko dziecko zaczyna mówić, zaczyna zadawać mnóstwo pytań. Niekiedy jesteśmy tym całkowicie zmęczeni. Nie należy jednak okazywać zniecierpliwienia dziecku, należy za to zdać sobie sprawę z tego, że pytania te wynikają z faktu, że dziecko intensywnie się rozwija. Szczególnie męczące, ale także rozczulające są pytania dziecka zaczynające się od: „Dlaczego?“. Dziecko w tym wieku pyta właściwie w ten sposób o wszystko, bez wcześniejszego głębszego przemyślenia, bo po protu nie jest to tego zdolne na takich zasadach, na jakich my myślimy. Wszystkie procesy umysłowe są jeszcze u dziecka nie do końca uwewnętrznione i należy cieszyć się z tego okresu, bo jest to chyba jedyny, kiedy dziecko tak bardzo daje nam odczuć, jak nam ufa i jak bardzo my, jako rodzice jesteśmy przewodnikami malucha. Kiedy dziecko pójdzie do szkoły, będzie ono już bardziej zamknięte w sobie, w zdrowym znaczeniu tego słowa, będzie po prostu wolało odkrywać świat samodzielnie, zastanawiając się po swojemu nad niektórymi zjawiskami, które dla nas, dorosłych, mogą wydawać się już przeniknione i przewidywalne oraz proste. Jednak nawet wtedy, co jakiś czas na przykład dziesięciolatek będzie potrafił do nas przyjść z jakimś bystrym pytaniem, które może nas zadziwić swoją naiwnością. Dziecko w wieku przedszkolnym potrafi niekiedy przekraczać najśmielsze granice intymności, wstydu. to właśnie w tym wieku dzieci zadają publicznie pytania, które potrafią skompromitować ich rodziców. Zadawanie takich pytań wynika z kilku rzeczy. Po pierwsze, typ myślenia konkretnego w tym wieku określa, że dziecko spodziewa się, że na wszystko jest jasna i określona odpowiedź, a do tego, że jest ona prosta. Najgorszą rzeczą, jaką w tej sytuacji można zrobić, jest ignorowanie pytań dziecka w takiej kłopotliwej sytuacji, czy też w każdej innej sytuacji, a także okazywanie mu swoich negatywnych emocji czy zmęczenia. Dziecko w takim wypadku pomyśli, że skoro odpowiedz jest na wszystkie pytania, które można zadać, a dorośli, którzy są nieomylni przecież nie chcą mu na nie odpowiedzieć, to nie chcą tego zrobić z jakichś magicznych, niewyjaśnionych powodów, co jeszcze bardziej wzbudza ciekawość dziecka. Jeśli mówimy o myśleniu małego dziecka, takiego, które wyszło już okresu myślenia sensorycznego, a więc myślenia związanego bezpośrednio z bodźcami, z którymi dziecko ma do czynienia (dziecko nie wychodzi wtedy poza sytuację, która jest tu i teraz, nie zastanawia się na niczym innym ponadto co aktualne słyszy i widzi), to można powiedzieć, że wraz ze wzrastaniem dziecka, jego rozwojem biologicznym, pojawia się myślenie intuicyjne jako najbardziej przystosowawcza forma funkcjonowania poznawczego. Obok myślenia intuicyjnego oczywiście obecne są inne formy myślenia, które wyznaczają rozwój umysłowy – czyli myślenie konkretne, później formalne, jednak myślenie intuicyjne to coś, co łączy w sobie wszystkie aspekty poznawczego funkcjonowania dziecka i pozwala mu na najpełniejszy rozwój. Jest to operowanie przedmiotami, pojęciami w wyobraźni na miarę możliwości w tym wieku. Prawdziwe operowanie abstrakcjami pojawia się zdecydowanie później – dopiero kiedy dziecko będzie przechodziło przez pierwsze lata podstawówki. Podsumowując, jedną z najważniejszych rzeczy w procesie wychowywania dziecka jest świadomość tego,w jaki sposób przebiega jego rozwój.

Both comments and pings are currently closed.
This theme is sponsored by